PURMEREND - Samen met Thomas van Luyn won Mike Boddé in 1992 de juryprijs op het Amsterdams Kleinkunst Festival. Het duo, dat opereerde onder de naam Ajuinen en Look, speelde hun debuutvoorstelling 'De Fiets van Marleen'zo’n 300 keer voor uitverkochte zalen. Aan die zegetocht kwam een abrupt einde toen Boddé in een zware depressie terechtkwam. Het slikken van antidepressiva bleek voor hem uiteindelijk de oplossing. In zijn boek Pil schreef hij de ellende uit die zwarte periode van zich af. Dit seizoen trekt hij met zijn jazzband langs de theaters en leest hij vanachter de piano de meest indrukwekkende passages voor.

Door: Ruud Meijer
Bij de artiesteningang in het steegje naast De Kleine Komedie rookt hij na afloop van de voorstelling nog even een peuk. Mike Boddé kan tevreden zijn: de band swingde als de spreekwoordelijke neten en met de verhalen die hij voorlas uit Pil kreeg hij de zaal muisstil of gierend aan het lachen. ‘’Het was fantastisch Mike!” roept iemand uit zijn entourage. “O ja?” reageert hij bijna verbaasd. Eerst neemt hij nog een haal van zijn sigaret en pas dan breekt er een ontspannen glimlach door.
Zwaarmoedige verhalen voorlezen tijdens een jazzconcert: het is niet echt een voor de hand liggende combi… Hoe kwam je op het idee?
Eigenlijk was het niet mijn idee, maar dat van Vivienne Ypma, de directeur van De Kleine Komedie. Zij opperde dat ik misschien iets met mijn boek in het theater zou kunnen gaan doen. En omdat zowel die depressie als mijn liefde voor de piano en de jazz een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leven, is die combi eigenlijk helemaal niet zo raar.
Je leest hartverscheurende passages voor uit je boek. Is het niet moeilijk om je ten overstaan van een live publiek zó kwetsbaar op te stellen?
Nee, eigenlijk niet. Ik heb dit verhaal in de diverse praatprogramma’s al zó vaak verteld, dat het eigenlijk niet meer uitmaakt dat ik dit nu ook voor een volle zaal doe.
Toch doe je bepaalde zware passages niet als jezelf, maar met een stemmetje of een accent…
Ja, dat gaat me toch wat makkelijk af dan wanneer ik daar gewoon als Mike Boddé iets sta te vertellen. Het is eigenlijk onbewust gebeurd. Kennelijk werkt dat voor mij beter.
Hoe voelde die depressie voor je?
In mijn boek omschrijf ik het zo. Stel je voor, je bent twee jaar oud. Je ouders gaan voor het eerst een weekje weg zonder jou. Je vindt dat heel erg naar en je bent heel erg bang, want je moet bij je oma logeren en die vind je eng. Je hebt nu al heimwee naar je ouders, en ze zijn nog niet eens weg. Ze zeggen je gedag en door je tranen heen zie je ze wegrijden; je buik huilt, je bent ten einde raad. Dat gevoel als volwassene hebben, en dan jarenlang zonder ophouden, dat is voor mij depressie.
Je speelt je depressie nu nog verder weg met Nederlandse topjazzmuzikanten als saxofonist Tom Beek en drummer Marcel Serierse. Was dat in eerste instantie niet intimiderend?
In het begin had ik wel zoiets van: zij zijn echte muzikanten en ik doe dit er maar een beetje bij, maar dat was al snel weg. Ik heb ook een jazzopleiding, zij het als componist, aan het conservatorium afgerond, dus ik kan het ook wel een beetje. En het bleek al snel dat het gewoon erg goed ging. Nu voel ik mij op het podium gewoon gelijkwaardig. Het klikt gewoon heel erg goed tussen ons.
Vroeger kwamen de mensen naar Mike Boddé om een avondje te lachen. De opzet van de voorstelling is nu totaal anders. Ben je niet bang dat je je fans teleurstelt met deze serieuze doch swingende show?
Je hebt zelf kunnen zien dat ik de zaal moeiteloos met mij mee krijg. Het is oprecht wat ik doe en dat komt altijd aan. Bovendien heeft iedereen wel ergens kunnen horen of zien wat er met mij aan de hand is geweest. Ik weet zeker dat de mensen die naar Pil komen weten wat ze te wachten staat..
Mike Boddé is met zijn voorstelling Pil op vrijdag 7 oktober te zien in de Purmaryn. Kaarten zijn te koop via www.depurmaryn.nl of aan de kassa 0299 432205.

Gerelateerd

Delen