DE RIJP - 'Het ene moment zit je gezellig met vriendinnen een wijntje te drinken op het terras en het volgende moment krijg je een telefoontje dat de bult in je bovenbeen een tumor is.' Het leven van de 18-jarige Jill Mul werd in één keer volledig uit zijn verband getrokken. Ineens is niets zeker meer en staat elke dag in het teken van overleven. Jill vecht sinds 5 mei 2011 tegen een kwaadaardige bottumor, een strijd die nog steeds voortduurt.
Deze zeldzame kwaadaardige tumor, ofwel Osteosarcoom, treft in Nederland ongeveer 35 gevallen per jaar in de leeftijd van 10 tot en met 25 jaar.
Voor Jill veranderde haar leven totaal na een bezoekje aan de huisarts. Zij had een bult in haar bovenbeen. Haar huisarts verwees haar naar het Waterlandziekenhuis waar een echo werd gemaakt. Bij thuiskomt rinkelde de telefoon. De uitslag, die oorspronkelijk een paar dagen zou duren, was binnen. Dat was alles behalve een goed teken. De huisarts vertelde haar dat de bult geen onschuldige bult was, maar een tumor. Met spoed ging Jill naar het AMC, waar zij na een paar uur te horen kreeg dat ze Osteosarcoom heeft. “Op dat moment komt de wereld even stil te staan. Mijn leven is sinds die dag erg veranderd. Ik heb gelukkig nog mijn MBO diploma kunnen halen dit jaar maar het doorstromen naar het HBO kon ik vergeten. Het grootste gedeelte van de maand breng ik door in het ziekenhuis. De dagen dat ik me echt goed genoeg voel om leuke dingen te doen, zijn zeer zeldzaam”, vertelt Jill.

Maandag 22 augustus is Jill geopereerd. Tijdens de operatie is er een stuk beschadigd bot van 18 centimeter uit haar bovenbeen verwijderd. Daarvoor in de plaats is een stuk kuitbeen geplaatst. Jill: “De tumor zat in mijn bovenbeen, een paar centimeter boven mijn knie. Die paar centimeter hebben ervoor gezorgd dat ik mijn been kon behouden. Helaas hoor ik op de afdeling kinderoncologie in het ziekenhuis veel andere verhalen. Daar zag ik kinderen die door deze vreselijke ziekte het de rest van hun leven zonder een armen, of benen moeten doen. Ik loop nu al vijf maanden niet meer en ben daarom ook erg afhankelijk geworden van mijn ouders, familie en vrienden.”

Om de tumor en de kwaadaardige cellen uit haar lichaam te verwijderen, moest Jill achttien zware chemokuren ondergaan. “Helaas reageert mijn lichaam op elke kuur heel heftig waardoor ik dagen, zelfs weken, doodziek ben. Ik heb sinds december een sonde. Ik begon met een gewicht van vijftig kilo en in december bereikte ik mijn dieptepunt. Toen woog ik nog maar 36 kilo. Ik heb heel veel last van kapotte slijmvliezen waardoor eten, drinken en zelfs praten vaak onmogelijk is.”

Jill verwacht eind februari klaar te zijn met de chemokuren, maar met haar ziekte is plannen erg lastig. “Ik ben vaak onverwachts en lang ziek. Gelukkig kon ik met de kerstdagen wel thuis zijn.” Om de hele situatie voor Jill nog zwaarder te maken dan het al was, is Tweede Kerstdag haar vriendinnetje Martine Sipman aan de gevolgen van kanker overleden. “Ik heb haar leren kennen in het ziekenhuis. Zij was ook erg ziek, vocht ook tegen kanker. Wij waren goede vriendinnen geworden, maar helaas had zij geen kans op genezing. De ziekte heeft het van haar gewonnen. Ik heb ontzettend van haar genoten in de tijd dat ze er nog was. Ik heb haar beloofd om door te gaan, om nooit op te geven en om dubbel te gaan genieten van alle mooie dingen in het leven.”

In het ziekenhuis hebben ze Jill niet heel veel over de kansen en verwachtingen verteld. Het ligt er allemaal aan hoe haar lichaam verder reageert en hoe snel haar bot groeit. Gelukkig is haar oncoloog nu heel positief en is de kans groot dat het vanaf maart dit jaar alleen maar bergopwaarts gaat en haar gevecht langzaam ten einde komt. Een strijd die voor veel mensen niet voor te stellen is, die ontzettende dieptepunten met zich meebrengt en je hele leven volledig op zijn kop zet. Maar voor doorzettingsvermogen en wilskracht is men bij Jill aan het juiste adres. Zij laat zich niet makkelijk uit het veld slaan en was vanaf het begin overtuigd van het feit dat zij deze strijd zou winnen. “Ik haal de kracht, de moed en de wilskracht vooral uit mijn familie en vrienden. Ik heb genoeg mooie toekomstdromen die ik absoluut niet wil missen, waaronder een reis naar Portugal met mijn familie om te kunnen zwemmen met dolfijnen. Deze reis wordt georganiseerd door Stichting Doe Een Wens." Een stichting die samen met KiKa en KWF Kankerbestrijding door Jill enorm worden gewaardeerd. Daarom hoopt zij dat heel veel mensen het belang van doneren niet onderschatten. Tot slot roept zij dan ook vol enthousiasme: "blijf vooral doneren alstublieft!"

Gerelateerd

Artikelen

F V Baasje gezocht voo... F V Fietsen in voetgan... F V Voormalig Prisma w... F V Kampioenen

Delen