"Toen ik ophield met werken kwam ik als vrijwilliger bij het DOC voor de verzorging van de katten. Niet lang daarna ging ik me bezighouden met de nazorg in de Purmer. Dit houdt in dat je de geplaatste dieren bezoekt bij de nieuwe eigenaren. In mijn geval alleen katten want ik ben een beetje bang voor honden!

Na telefonisch contact, waarbij men al volop vertelt hoe het gaat en wat de dieren zoal uithalen, ga ik Micky, Molly of hoe zo ook heten een bezoekje brengen. Soms is dat een visite van een kwartiertje, maar het komt ook voor dat er zoveel te vertellen is dat er thee, koffie en zelfs gebak aan te pas komt. Het doet me dan echt goed om te zien dat de dieren die je in het asiel verzorgd hebt weer helemaal gelukkig zijn in hun nieuwe thuis!
Ik kom allerlei mooie verhalen tegen. Zo bezocht ik ooit een man en zijn nieuwe huisdier, die zijn rode kater na bijna twintig jaar had moeten laten inslapen. Hij wilde persé weer zo’n kat en deze kreeg dezelfde naam. Toen ik kwam zat de kat op op de arm van de man met zijn poten om de nek van de man. Dan voel je meteen dat het goed zit!

En wat te denken van een boskat, een zwervertje vol klitten die kaal geschoren moest worden. Hij was 'mooi van lelijkheid'. Een jong gezin nam hem mee met de kerstgedachte. 'De zieligste kat uit het asiel krijgt bij ons een nieuw thuis'. Het was echt een plaatje geworden en iedereen was dol op hem.
Mijn dierenarts stuurt als je een dier hebt moeten laten inslapen een kaart met de tekst: 'De vriendschap die je samen deelde, neemt niemand je nog af'. Een kleine troost, maar wel een waarheid als en koe! Wat zou het mooi zijn als we geen asiel meer nodig hadden en dus ook geen nazorg. Een utopie!"

Gerelateerd

Delen